مرا تو بی سببی نیستی...

فنجانم از چای تلخ وقهوه تلخ  پر می شود . بگذار به درازای یک هورت کشیدن هم که شده شیرینی این زندگی دلمان را کمتر بزند...صبح به آفتاب سلامی دوباره می دهم.به گلها لبخند می زنم و بی آنکه خواب آلوده زمین و زمان را به کام بد و بیراه و ناسزا بکشم با خنده رویی تمام سر کار می روم و افتخار  می کنم که کارمند رسمی دولت می باشم...

حوالی ظهر هم بی آنکه اعصابمان از سرعت لاک پشت وار اینترنت عهد پیش از عصر ارتباطات و قطع دو ساعته برق و upload  نشدن صفحه سایت و هزار هزار بهانه دیگر خرد شود به به کنان کارمان را تمام می کنیم و هر روز هم از داغ دل بعضی ها و به کوری چشم بعضی های دیگر تا 5 بعد از ظهر سر کار می مانیم که نشان بدهیم ما واقعاً کارمند شده ایم  و عین خیالمان هم نمی شود که راستی راستی سر کار مانده ایم...

در سرمستی همه این روزها ، مرا تو بی سببی نیستی...