همانا شما چونان کاروانی هستید که در جایی به انتظار مانده...

فردا به امروز نزدیک است و امروز با آنچه در آن است می گذرد

و فردا می آید و بدان می رسد...گویی هر یک از شما در دل زمین

 به خانه مخصوص خود رسیده و در گودالی آرمیده...وه چه تنهایی ؟؟؟

نهج البلاغه – خطبه 157

پی نوشت :

-        زخمه های تار و آواز استاد...

سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت ؛ سرها در گریبان است...